Jak wyglądały pierwsze sauny?

Pierwsze sauny były jamami w ziemi: na dnie rozpalano ogień w stosie kamieni, a po jego wygaśnięciu korzystano z ciepła oddawanego przez kamienie. Z czasem powstały półziemianki, a potem drewniane sauny dymne bez komina.

Fińskie Towarzystwo Saunowe wyróżnia siedem „pokoleń” sauny: jamę z kamieniami (epoka kamienia), ziemiankę z trzema ścianami wkopanymi w zbocze, saunę dymną z bali (epoka żelaza), saunę z ceglanym piecem i kominem (od XVII wieku), blaszany piec ciągłego grzania (lata 20.–30. XX wieku), saunę elektryczną (od lat 30., masowo od lat 50.) i elektryczny piec akumulacyjny (od lat 80.).

Poza Finlandią pierwsze kąpiele cieplne wyglądały inaczej. Scytowie według Herodota (V wiek p.n.e.) używali namiotu z filcu i naczynia z rozżarzonymi kamieniami, a Rzymianie budowali termy ogrzewane od spodu przez hypocaustum. Najstarszy typ fińskiej sauny — savusauna, czyli sauna dymna — jest używany do dziś, a jej estońska odmiana z Võromaa trafiła w 2014 roku na listę UNESCO.